ການພັດທະນາຂອງພາດສະຕິກສາມາດຕິດຕາມກັບໄປໄດ້ຕັ້ງແຕ່ກາງສະຕະວັດທີ 19. ໃນເວລານັ້ນ, ເພື່ອຕອບສະໜອງຄວາມຕ້ອງການຂອງອຸດສາຫະກຳແຜ່ນແພທີ່ກຳລັງເຕີບໂຕໃນສະຫະລາຊະອານາຈັກ, ນັກເຄມີໄດ້ປະສົມສານເຄມີທີ່ແຕກຕ່າງກັນເຂົ້າກັນ, ໂດຍຫວັງວ່າຈະເຮັດນ້ຳຢາຟອກຂາວ ແລະ ສີຍ້ອມ. ນັກເຄມີມັກນ້ຳມັນດິນຖ່ານຫີນເປັນພິເສດ, ເຊິ່ງເປັນສິ່ງເສດເຫຼືອຄ້າຍຄືນົມສົ້ມທີ່ລະລາຍຢູ່ໃນປ່ອງໄຟຂອງໂຮງງານທີ່ໃຊ້ເຊື້ອໄຟຈາກອາຍແກັສທຳມະຊາດ.

ທ່ານ William Henry Platinum, ຜູ້ຊ່ວຍຫ້ອງທົດລອງຢູ່ສະຖາບັນເຄມີສາດລາດຊະວົງໃນລອນດອນ, ແມ່ນໜຶ່ງໃນຜູ້ທີ່ດຳເນີນການທົດລອງນີ້. ມື້ໜຶ່ງ, ໃນຂະນະທີ່ platinum ກຳລັງເຊັດສານເຄມີທີ່ຮົ່ວໄຫຼຢູ່ເທິງໂຕະໃນຫ້ອງທົດລອງ, ມັນໄດ້ຖືກຄົ້ນພົບວ່າຜ້ານັ້ນຖືກຍ້ອມເປັນສີມ່ວງ lavender ທີ່ຫາຍາກໃນເວລານັ້ນ. ການຄົ້ນພົບໂດຍບັງເອີນນີ້ເຮັດໃຫ້ platinum ເຂົ້າສູ່ອຸດສາຫະກຳຍ້ອມສີ ແລະ ໃນທີ່ສຸດກໍ່ກາຍເປັນເສດຖີ.
ເຖິງແມ່ນວ່າການຄົ້ນພົບ platinum ບໍ່ແມ່ນພາດສະຕິກ, ແຕ່ການຄົ້ນພົບໂດຍບັງເອີນນີ້ມີຄວາມໝາຍອັນໃຫຍ່ຫຼວງເພາະມັນສະແດງໃຫ້ເຫັນວ່າສານປະກອບທີ່ມະນຸດສ້າງຂຶ້ນສາມາດໄດ້ຮັບໂດຍການຄວບຄຸມວັດສະດຸອິນຊີທຳມະຊາດ. ຜູ້ຜະລິດໄດ້ຮັບຮູ້ວ່າວັດສະດຸທຳມະຊາດຫຼາຍຢ່າງເຊັ່ນ: ໄມ້, ອຳພັນ, ຢາງພາລາ, ແລະ ແກ້ວແມ່ນຫາຍາກເກີນໄປ ຫຼື ແພງເກີນໄປ ຫຼື ບໍ່ເໝາະສົມກັບການຜະລິດເປັນຈຳນວນຫຼວງຫຼາຍ ເພາະວ່າພວກມັນມີລາຄາແພງເກີນໄປ ຫຼື ບໍ່ຍືດຫຍຸ່ນພຽງພໍ. ວັດສະດຸສັງເຄາະແມ່ນສິ່ງທົດແທນທີ່ເໝາະສົມ. ມັນສາມາດປ່ຽນຮູບຮ່າງພາຍໃຕ້ຄວາມຮ້ອນ ແລະ ຄວາມກົດດັນ, ແລະ ມັນຍັງສາມາດຮັກສາຮູບຮ່າງໄດ້ຫຼັງຈາກຄວາມເຢັນ.
ທ່ານ Colin Williamson, ຜູ້ກໍ່ຕັ້ງສະມາຄົມປະຫວັດສາດພາດສະຕິກລອນດອນ, ກ່າວວ່າ: “ໃນເວລານັ້ນ, ຜູ້ຄົນຕ້ອງປະເຊີນກັບການຊອກຫາທາງເລືອກທີ່ລາຄາຖືກ ແລະ ງ່າຍຕໍ່ການປ່ຽນແປງ.”
ຫຼັງຈາກ platinum, ຊາວອັງກິດອີກຄົນໜຶ່ງຊື່ Alexander Parks ໄດ້ປະສົມ chloroform ກັບນ້ຳມັນໝາກກະຖິນເພື່ອໃຫ້ໄດ້ສານທີ່ແຂງຄືກັບເຂົາກວາງສັດ. ນີ້ແມ່ນພາດສະຕິກທຽມອັນທຳອິດ. Parks ຫວັງວ່າຈະໃຊ້ພາດສະຕິກທີ່ມະນຸດຜະລິດນີ້ເພື່ອທົດແທນຢາງພາລາທີ່ບໍ່ສາມາດນໍາໃຊ້ໄດ້ຢ່າງກວ້າງຂວາງເນື່ອງຈາກຄ່າໃຊ້ຈ່າຍໃນການປູກ, ການເກັບກ່ຽວ ແລະ ການປຸງແຕ່ງ.
ຊາວນິວຢອກ ທ່ານ John Wesley Hyatt, ຊ່າງຕີເຫຼັກ, ໄດ້ພະຍາຍາມເຮັດລູກບິນລຽດດ້ວຍວັດສະດຸທຽມແທນທີ່ຈະເປັນລູກບິນລຽດທີ່ເຮັດດ້ວຍງາຊ້າງ. ເຖິງແມ່ນວ່າລາວບໍ່ໄດ້ແກ້ໄຂບັນຫານີ້, ລາວກໍ່ພົບວ່າໂດຍການປະສົມກາລະບູນກັບຕົວລະລາຍໃນປະລິມານທີ່ແນ່ນອນ, ສາມາດໄດ້ຮັບວັດສະດຸທີ່ສາມາດປ່ຽນຮູບຮ່າງໄດ້ຫຼັງຈາກໃຫ້ຄວາມຮ້ອນ. Hyatt ເອີ້ນວັດສະດຸນີ້ວ່າ celluloid. ພາດສະຕິກປະເພດໃໝ່ນີ້ມີລັກສະນະຂອງການຜະລິດຈຳນວນຫຼາຍໂດຍເຄື່ອງຈັກ ແລະ ກຳມະກອນທີ່ບໍ່ມີທັກສະ. ມັນນຳເອົາວັດສະດຸໂປ່ງໃສທີ່ແຂງແຮງ ແລະ ຍືດຫຍຸ່ນມາສູ່ອຸດສາຫະກຳຮູບເງົາ ເຊິ່ງສາມາດສະແດງຮູບພາບໃສ່ຝາໄດ້.
ເຊວລູລອຍຍັງໄດ້ສົ່ງເສີມການພັດທະນາອຸດສາຫະກຳແຜ່ນສຽງໃນບ້ານ, ແລະໃນທີ່ສຸດກໍ່ໄດ້ທົດແທນແຜ່ນສຽງຮູບຊົງກະບອກໃນຍຸກຕົ້ນໆ. ພາດສະຕິກໃນພາຍຫຼັງສາມາດນຳໃຊ້ເພື່ອເຮັດແຜ່ນສຽງໄວນິລ ແລະ ເທບຄາສເຊັດ; ສຸດທ້າຍ, ໂພລີຄາບອນເນດຖືກນຳໃຊ້ເພື່ອເຮັດແຜ່ນຊີດີ.
ເຊວລູລອຍເຮັດໃຫ້ການຖ່າຍຮູບເປັນກິດຈະກຳທີ່ມີຕະຫຼາດກວ້າງຂວາງ. ກ່ອນທີ່ George Eastman ຈະພັດທະນາເຊວລູລອຍ, ການຖ່າຍຮູບເປັນງານອະດິເລກທີ່ມີລາຄາແພງ ແລະ ຫຍຸ້ງຍາກ ເພາະວ່າຊ່າງຖ່າຍຮູບຕ້ອງພັດທະນາຟີມດ້ວຍຕົນເອງ. Eastman ໄດ້ມີແນວຄວາມຄິດໃໝ່: ລູກຄ້າໄດ້ສົ່ງຟີມທີ່ສຳເລັດແລ້ວໄປທີ່ຮ້ານທີ່ລາວເປີດ, ແລະ ລາວໄດ້ພັດທະນາຟີມໃຫ້ລູກຄ້າ. ເຊວລູລອຍແມ່ນວັດສະດຸໂປ່ງໃສຊະນິດທຳອິດທີ່ສາມາດເຮັດເປັນແຜ່ນບາງໆ ແລະ ສາມາດມ້ວນເປັນກ້ອງຖ່າຍຮູບໄດ້.
ໃນຊ່ວງເວລານີ້, Eastman ໄດ້ພົບກັບຊາວໜຸ່ມອົບພະຍົບຊາວເບວຢຽມຊື່ Leo Beckeland. Baekeland ໄດ້ຄົ້ນພົບເຈ້ຍພິມຊະນິດໜຶ່ງທີ່ມີຄວາມອ່ອນໄຫວຕໍ່ແສງເປັນພິເສດ. Eastman ໄດ້ຊື້ສິ່ງປະດິດສ້າງຂອງ Beckland ໃນລາຄາ 750,000 ໂດລາສະຫະລັດ (ເທົ່າກັບ 2.5 ລ້ານໂດລາສະຫະລັດໃນປະຈຸບັນ). ດ້ວຍເງິນທຶນທີ່ມີຢູ່ໃນມື, Baekeland ໄດ້ສ້າງຫ້ອງທົດລອງ. ແລະໃນປີ 1907 ໄດ້ປະດິດພາດສະຕິກຟີໂນລິກ.
ວັດສະດຸໃໝ່ນີ້ໄດ້ບັນລຸຜົນສຳເລັດຢ່າງໃຫຍ່ຫຼວງ. ຜະລິດຕະພັນທີ່ເຮັດດ້ວຍພາດສະຕິກຟີນໍລິກປະກອບມີໂທລະສັບ, ສາຍໄຟທີ່ມີฉนวน, ປຸ່ມ, ກັງຫັນເຮືອບິນ, ແລະ ລູກບິນລຽດທີ່ມີຄຸນນະພາບດີເລີດ.
ບໍລິສັດປາກກາ Parker ຜະລິດປາກການ້ຳພຸຫຼາຍຊະນິດຈາກພາດສະຕິກຟີໂນລິກ. ເພື່ອພິສູດຄວາມທົນທານຂອງພາດສະຕິກຟີໂນລິກ, ບໍລິສັດໄດ້ເຮັດການສາທິດຕໍ່ສາທາລະນະຊົນ ແລະ ໄດ້ວາງປາກກາດັ່ງກ່າວຈາກອາຄານສູງ. ວາລະສານ "Time" ໄດ້ອຸທິດບົດຄວາມໜ້າປົກເພື່ອແນະນຳຜູ້ປະດິດພາດສະຕິກຟີໂນລິກ ແລະ ວັດສະດຸນີ້ທີ່ສາມາດ "ນຳໃຊ້ໄດ້ຫຼາຍພັນເທື່ອ".
ສອງສາມປີຕໍ່ມາ, ຫ້ອງທົດລອງຂອງ DuPont ຍັງໄດ້ຄົ້ນພົບການຄົ້ນພົບໃໝ່ໂດຍບັງເອີນ: ມັນໄດ້ສ້າງໄນລອນ, ຜະລິດຕະພັນທີ່ເອີ້ນວ່າຜ້າໄໝທຽມ. ໃນປີ 1930, Wallace Carothers, ນັກວິທະຍາສາດທີ່ເຮັດວຽກຢູ່ໃນຫ້ອງທົດລອງ DuPont, ໄດ້ຈຸ່ມໄມ້ແກ້ວທີ່ມີຄວາມຮ້ອນລົງໃນສານປະກອບອິນຊີໂມເລກຸນຍາວ ແລະ ໄດ້ຮັບວັດສະດຸທີ່ມີຄວາມຍືດຫຍຸ່ນສູງ. ເຖິງແມ່ນວ່າເຄື່ອງນຸ່ງທີ່ເຮັດດ້ວຍໄນລອນໃນຕອນຕົ້ນຈະລະລາຍພາຍໃຕ້ອຸນຫະພູມສູງຂອງເຫຼັກ, ແຕ່ Carothers ຜູ້ປະດິດຂອງມັນຍັງສືບຕໍ່ດຳເນີນການຄົ້ນຄວ້າ. ປະມານແປດປີຕໍ່ມາ, DuPont ໄດ້ນຳສະເໜີໄນລອນ.
ໄນລອນໄດ້ຖືກນໍາໃຊ້ຢ່າງກວ້າງຂວາງໃນຂະແໜງການ, ຮົ່ມຊູຊີບ ແລະ ສາຍເກີບລ້ວນແຕ່ເຮັດດ້ວຍໄນລອນ. ແຕ່ແມ່ຍິງກໍ່ເປັນຜູ້ໃຊ້ໄນລອນຢ່າງກະຕືລືລົ້ນ. ໃນວັນທີ 15 ພຶດສະພາ 1940, ແມ່ຍິງອາເມລິກາໄດ້ຂາຍຖົງຕີນໄນລອນທີ່ຜະລິດໂດຍ DuPont ອອກໄປ 5 ລ້ານຄູ່. ຖົງຕີນໄນລອນຂາດແຄນ, ແລະ ນັກທຸລະກິດບາງຄົນໄດ້ເລີ່ມປອມແປງເປັນຖົງຕີນໄນລອນ.
ແຕ່ເລື່ອງລາວຄວາມສຳເລັດຂອງໄນລອນມີຈຸດຈົບທີ່ໂສກເສົ້າ: ນັກປະດິດຂອງມັນ, Carothers, ໄດ້ຂ້າຕົວຕາຍໂດຍການກິນໄຊຢາໄນ. Steven Finnichell, ຜູ້ຂຽນປຶ້ມ “ພາດສະຕິກ”, ກ່າວວ່າ: “ຂ້ອຍໄດ້ຮັບຄວາມປະທັບໃຈຫຼັງຈາກອ່ານບັນທຶກຂອງ Carothers: Carothers ກ່າວວ່າວັດສະດຸທີ່ລາວປະດິດຂຶ້ນແມ່ນໃຊ້ເພື່ອຜະລິດເຄື່ອງນຸ່ງຂອງຜູ້ຍິງ. ຖົງຕີນຮູ້ສຶກອຸກໃຈຫຼາຍ. ລາວເປັນນັກວິຊາການ, ເຊິ່ງເຮັດໃຫ້ລາວຮູ້ສຶກທົນບໍ່ໄດ້.” ລາວຮູ້ສຶກວ່າຄົນຈະຄິດວ່າຜົນສຳເລັດຫຼັກຂອງລາວບໍ່ມີຫຍັງນອກຈາກການປະດິດ “ຜະລິດຕະພັນການຄ້າທຳມະດາ.”
ໃນຂະນະທີ່ DuPont ມີຄວາມສົນໃຈໃນຜະລິດຕະພັນຂອງຕົນທີ່ໄດ້ຮັບຄວາມນິຍົມຢ່າງກວ້າງຂວາງຈາກຜູ້ຄົນ. ຊາວອັງກິດໄດ້ຄົ້ນພົບການນຳໃຊ້ພາດສະຕິກຫຼາຍຢ່າງໃນຂະແໜງການທະຫານໃນລະຫວ່າງສົງຄາມ. ການຄົ້ນພົບນີ້ແມ່ນເກີດຂຶ້ນໂດຍບັງເອີນ. ນັກວິທະຍາສາດໃນຫ້ອງທົດລອງຂອງບໍລິສັດອຸດສາຫະກຳເຄມີ Royal Chemical ຂອງສະຫະລາຊະອານາຈັກໄດ້ດຳເນີນການທົດລອງທີ່ບໍ່ກ່ຽວຂ້ອງກັບເລື່ອງນີ້, ແລະພົບວ່າມີຕະກອນຂີ້ເຜີ້ງສີຂາວຢູ່ດ້ານລຸ່ມຂອງທໍ່ທົດລອງ. ຫຼັງຈາກການທົດສອບໃນຫ້ອງທົດລອງ, ພົບວ່າສານນີ້ເປັນວັດສະດຸປ້ອງກັນຄວາມຮ້ອນທີ່ດີເລີດ. ລັກສະນະຂອງມັນແຕກຕ່າງຈາກແກ້ວ, ແລະຄື້ນ radar ສາມາດຜ່ານມັນໄດ້. ນັກວິທະຍາສາດເອີ້ນມັນວ່າ polyethylene, ແລະໃຊ້ມັນເພື່ອສ້າງເຮືອນສຳລັບສະຖານີ radar ເພື່ອຮັບລົມແລະຝົນ, ດັ່ງນັ້ນ radar ຍັງສາມາດຮັບເຮືອບິນຂອງສັດຕູພາຍໃຕ້ໝອກທີ່ມີຝົນຕົກແລະໜາແໜ້ນ.
ທ່ານ Williamson ຈາກສະມາຄົມປະຫວັດສາດພາດສະຕິກກ່າວວ່າ: “ມີສອງປັດໄຈທີ່ຊຸກຍູ້ການປະດິດພາດສະຕິກ. ປັດໄຈໜຶ່ງແມ່ນຄວາມປາຖະໜາທີ່ຈະຫາເງິນ, ແລະອີກປັດໄຈໜຶ່ງແມ່ນສົງຄາມ.” ຢ່າງໃດກໍຕາມ, ມັນແມ່ນທົດສະວັດຕໍ່ມາທີ່ເຮັດໃຫ້ພາດສະຕິກກາຍເປັນ Finney ຢ່າງແທ້ຈິງ. Chell ເອີ້ນມັນວ່າເປັນສັນຍາລັກຂອງ “ສະຕະວັດຂອງວັດສະດຸສັງເຄາະ.” ໃນຊຸມປີ 1950, ພາຊະນະອາຫານ, ໂຖປັດສະວະ, ກ່ອງສະບູ ແລະ ຜະລິດຕະພັນໃນຄົວເຮືອນອື່ນໆທີ່ເຮັດດ້ວຍພາດສະຕິກໄດ້ປະກົດຕົວ; ໃນຊຸມປີ 1960, ເກົ້າອີ້ທີ່ສາມາດພັບໄດ້ໄດ້ປະກົດຕົວ. ໃນຊຸມປີ 1970, ນັກສິ່ງແວດລ້ອມຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າພາດສະຕິກບໍ່ສາມາດເສື່ອມສະພາບໄດ້ດ້ວຍຕົວມັນເອງ. ຄວາມກະຕືລືລົ້ນຂອງປະຊາຊົນຕໍ່ຜະລິດຕະພັນພາດສະຕິກໄດ້ຫຼຸດລົງ.
ເຖິງຢ່າງໃດກໍ່ຕາມ, ໃນຊຸມປີ 1980 ແລະ 1990, ເນື່ອງຈາກຄວາມຕ້ອງການພາດສະຕິກຢ່າງຫຼວງຫຼາຍໃນອຸດສາຫະກຳຜະລິດລົດຍົນ ແລະ ຄອມພິວເຕີ, ພາດສະຕິກໄດ້ເສີມສ້າງຖານະຂອງເຂົາເຈົ້າໃຫ້ເຂັ້ມແຂງຂຶ້ນ. ເປັນໄປບໍ່ໄດ້ທີ່ຈະປະຕິເສດເລື່ອງທຳມະດາທີ່ແຜ່ຫຼາຍນີ້. ຫ້າສິບປີກ່ອນ, ໂລກສາມາດຜະລິດພາດສະຕິກໄດ້ພຽງແຕ່ຫຼາຍໝື່ນໂຕນໃນແຕ່ລະປີ; ໃນປະຈຸບັນ, ການຜະລິດພາດສະຕິກປະຈຳປີຂອງໂລກເກີນ 100 ລ້ານໂຕນ. ການຜະລິດພາດສະຕິກປະຈຳປີໃນສະຫະລັດອາເມລິກາເກີນການຜະລິດເຫຼັກ, ອາລູມິນຽມ ແລະ ທອງແດງລວມກັນ.
ພາດສະຕິກໃໝ່ດ້ວຍຄວາມແປກໃໝ່ຍັງຖືກຄົ້ນພົບຢູ່. Williamson ຈາກສະມາຄົມປະຫວັດສາດພາດສະຕິກກ່າວວ່າ: “ນັກອອກແບບ ແລະ ນັກປະດິດຈະໃຊ້ພາດສະຕິກໃນສະຫັດສະຫວັດຕໍ່ໄປ. ບໍ່ມີວັດສະດຸຄອບຄົວໃດຄືກັບພາດສະຕິກທີ່ຊ່ວຍໃຫ້ນັກອອກແບບ ແລະ ນັກປະດິດສາມາດຜະລິດຜະລິດຕະພັນຂອງຕົນເອງໄດ້ໃນລາຄາທີ່ຕໍ່າຫຼາຍ.”